Re-integratie- en outplacementtrajecten: modulair of parallel uitvoeren?

Over het algemeen verschillen re-integratie- en outplacementtrajecten inhoudelijk niet veel van elkaar. De meeste aanbieder gebruiken dezelfde middelen om cliënten te begeleiden naar andere arbeid. Sommige bureaus gebruiken gelikte termen waarmee zij “iets nieuws” op de markt brengen maar door de band genomen doen we allemaal hetzelfde maar noemen het soms anders.

Modulaire aanpak bij outplacement- en re-integratie

Waar wel verschil in zit is de wijze waarop een bureau de uitvoering van een re-integratie- of outplacementtraject uitvoert. Ga gemakshalve even uit van een standaard pakket dat bestaat uit de volgende modules: online testlokaal, acceptatie en activering, beroepenoriëntatie, sollicitatietraining en bemiddeling. Vroeger werkte ik voor een bureau dat per module had “berekend” hoeveel tijd/gesprekken je als consulent nodig had om deze uit te voeren. De onderdelen werden na elkaar uitgevoerd. De gedachte daarachter was dat je met een cliënt nooit kunt beginnen aan beroepenoriëntatie als deze zijn of haar situatie niet heeft aanvaardt ( geaccepteerd)en dus geen actief arbeidsmarkt gericht gedrag vertoont. De verschillende onderdelen werden daarom na elkaar uitgevoerd. Het ene afgeronde onderdeel was een voorwaarde om het daaropvolgende uit te kunnen voeren. De zogenaamde Modulaire aanpak. De meeste bureaus werken volgens deze aanpak.

Parallelle aanpak komt minder voor

De tweede manier waarop een traject uitgevoerd kan worden is de zg parallelle methode. De verschillende modules worden na het afronden van online testlokaal tegelijkertijd aangeboden. Vooral voor de uitvoering van acceptatie en activering is de parallelle aanpak van een re-integratietraject een pragmatische aanpak. In tegenstelling tot de modulaire werkwijze wordt acceptatie en activering als het ware verpakt aangeboden in de andere modules. Bij de modulaire aanpak is de vraag centraal en gericht: “Wat scheelt er en wat kan ik daaraan doen?” De consulent kan daarmee in een counselende rol schieten en bovendien terechtkomen in een vakinhoudelijk onbekend gebied.

Bij de parallelle aanpak van re-integratie- of outplacementtrajecten vraagt de consulent aan de cliënt om vacatures mee te nemen om deze samen te bespreken. De cliënt komt veertien dagen later weer op het spreekuur en geeft aan dat het niet is gelukt om vacatures te vinden. Dit is voor de consulent het moment om aan de hand van een niet uitgevoerde concrete opdracht te informeren naar de reden waarom deze niet werd uitgevoerd.

Een nader verschil. Bij de modulaire aanpak verzameld een cliënt een aantal keren vacatures. Deze worden besproken op de bekende items en na dat er een duidelijk zoekprofiel is ontstaan gaat de consulent verder met een sollicitatietraining. Bij de parallelle methode gaat de consulent er vanuit dat de cliënt direct vacatures zoekt in het recente / actuele aanbod. Op het momet dat de client een vacature vindt die zo perfect is als mogelijk, start de consulent direct over naar de sollicitatiefase.

De modulaire aanpak is prettig als de cliënt in kwestie grote en omvangrijke acceptatieproblemen ervaart of is gehecht aan veel structuur en overzicht. Soms kan vanuit de modulaire aanpak worden overgestapt naar de parallelle benadering. Veel hangt af van de ervaring van de consulent in het begeleiden van re-integratie- of outplacementtrajecten.

Sybren Dijkstra is mobiliteitsadviseur bij Outplacementbureau Werkcontact

https://www.outplacementverzekering.nl